Ik liet AI tool Claude Design mijn ontwerpen maken. Dit is wat er gebeurde.
22 jun 2026
Ik geef het meteen toe: ik ben niet iemand die meteen op nieuwe technologie springt. Ik ben van nature sceptisch als het om tools gaat die beweren het ontwerpvak ingrijpend te veranderen. Die scepsis is me in 26 jaar zelden slecht bekomen. Toch werk ik veel samen met jonge designers en marketeers die wél vooroplopen, en één van hen attendeerde me kort geleden op Claude Design. Een AI tool waarmee je visuele ontwerpen kunt maken en beheren op een manier die ik eerlijk gezegd niet had zien aankomen. Inmiddels gebruik ik het in twee lopende projecten.
Claude is een AI-systeem van het Amerikaanse bedrijf Anthropic — een van de meest geavanceerde op dit moment. Claude Design is een specifieke toepassing daarvan, gericht op het maken en beheren van visuele ontwerpen. Simpel gezegd: je geeft de tool informatie over een merk, een product of een scherm, en hij genereert daar visuele uitwerkingen van. Wat me raakte was niet alleen de snelheid, maar de kwaliteit van wat eruit komt, mits je weet wat je erin stopt en wat je met de uitvoer doet.
Dat laatste is cruciaal, en ik kom er later op terug.
Om te begrijpen wat Claude Design doet, is het handig om eerst te weten hoe mijn UX-ontwerpproces eruitziet.
Een project begint altijd met begrip. Wie zijn de gebruikers van dit product of deze website? Wat proberen ze te bereiken? Waar lopen ze vast? Die vragen beantwoord je niet achter een scherm, maar in gesprekken, door te kijken, door te analyseren. Dat is onderzoek, en dat verandert niet door AI.
Daarna volgt structuur. Welke pagina’s of schermen zijn er nodig? Hoe bewegen gebruikers door het product? Wat moet er op welke plek staan, en waarom? Dit noemen ontwerpers wireframing of prototyping — het uitwerken van de logica en structuur van een interface, nog zonder te denken aan kleuren, lettertypen of beelden. Ook dit is mensenwerk, gestuurd door inzicht in gedrag en communicatie.
Dan komt de stap die traditioneel veel tijd kost: van die kale structuurschetsen naar een volledig uitgewerkt visueel ontwerp. Dat betekent handmatig kleuren toepassen, typografie kiezen, knoppen vormgeven, afbeeldingen positioneren, consistentie bewaken over tientallen of honderden schermen. Voor een middelgrote website of applicatie is dit al snel weken werk, zeker als er ook nog een design system, een soort visueel stijlboek, aan ten grondslag moet liggen.
Dit is precies de stap waar Claude Design het verschil maakt. Wat vroeger weken kostte, kan nu in dagen. Niet omdat de beslissingen worden overgeslagen, maar omdat de uitvoering drastisch wordt versneld.
De meest directe winst zit in de kwaliteit van het werkproces zelf en de afstemming daarover. Wireframes worden snel concreet. Bruikbaar voor intern overleg, voor discussie met het team, of als basis voor gebruikersonderzoek. En als de structuur eenmaal staat, komt de vertaalslag naar een uitgewerkt UI design veel sneller tot stand. Dat betekent dat je eerder in het proces met iets concreets aan tafel zit. Niet om goedkeuring te vragen, maar om het gesprek te voeren dat ertoe doet: klopt dit voor de gebruiker, past dit bij de organisatie, waar zitten de spanningen?
De tweede winst is budgettair. Omdat de uitvoering minder uren kost, levert datzelfde budget meer op. Meer uitgewerkte voorstellen, meer ruimte voor verfijning, of simpelweg: lagere kosten voor hetzelfde resultaat. Dat is geen bijzaak, voor een MKB-er of een non-profit met een fondsbudget is dit vaak het verschil tussen iets dat nét niet en iets dat precies goed is.
De derde winst is minder zichtbaar maar minstens zo belangrijk. Veel organisaties hebben in de loop van jaren ontwerpen laten maken door verschillende designers, zonder dat daar ooit een samenhangende basis onder is gelegd. Verschillende lettertypes, knoppen die er nergens hetzelfde uitzien, kleuren die licht afwijken van het officiële merk. Dat is geen onwil, dat is de realiteit van organisaties die groeien zonder dat design centraal staat. Claude Design helpt om dat bestaande materiaal snel samen te brengen en te structureren. Een stevige basis, waar daarna consistent op voortgebouwd kan worden.
Wat dat uiteindelijk oplevert is tijd, mijn tijd, die verschuift van uitvoering naar oordeel. Meer ruimte voor de vragen die er werkelijk toe doen: klopt deze keuze voor de gebruiker? Past dit bij hoe de organisatie wil overkomen? Die vragen verdienen meer aandacht dan ze in een traditioneel ontwerpproces vaak krijgen. Nu krijgen ze die.
De keerzijde is reëel, en ik zou hem niet eerlijk kunnen overslaan.
Voor designers die hun waarde vooral ontlenen aan uitvoerend werk — het handmatig bouwen van schermen, het zorgvuldig opbouwen van een ontwerp in Figma — is dit een serieuze bedreiging. Niet morgen, maar de richting is duidelijk. Als een tool de uitvoering overneemt, moet je als professional kunnen uitleggen wat jij toevoegt dat de tool niet kan. En dat antwoord is niet vanzelfsprekend voor iedereen.
Voor opdrachtgevers bestaat een ander risico. De drempel om zelf iets te genereren wordt lager. Dat kan verleidelijk zijn: waarom een designer inhuren als je zelf ook iets kunt laten maken? Het antwoord is hetzelfde als waarom je een architect inhuurt en niet zelf je huis ontwerpt. Niet omdat de tools te ingewikkeld zijn, maar omdat het oordeel, de ervaring en het vermogen om de juiste vragen te stellen het verschil maken tussen iets dat er goed uitziet en iets dat ook echt werkt.
En dan is er nog de vraag die ik serieus neem, ook al klinkt hij romantisch: wat blijft er over van de ziel in een ontwerp? Een ontwerp dat volledig door AI is gegenereerd, mist iets. Niet omdat het er slechter uitziet, dat hoeft helemaal niet zo te zijn, maar omdat er geen keuzes in zitten die ergens op gebaseerd zijn. Geen afweging, geen redenering, geen menselijk oordeel dat iets bewust anders heeft gedaan dan de standaard. Of dat erg is, hangt af van wat je van een ontwerp verwacht. Maar het is een vraag die ik mezelf stel.
Ik ben door het werken met Claude Design geen andere ontwerper geworden. Ik ben nog steeds degene die bepaalt wat een goed ontwerp is. En misschien nog wel meer dan voorheen, omdat ik meer tijd heb om daar werkelijk over na te denken.
Wat ik ben geworden is een kritisch eindredacteur van wat de tool produceert. Ik beoordeel de output, stuur bij waar nodig, verwerp wat niet klopt en verfijn wat veelbelovend is. Ik breng de context mee die de tool niet heeft: kennis van de organisatie, begrip van de gebruiker, gevoel voor wat past en wat niet. En ik adviseer de klant over wat de uitkomst betekent en welke keuzes er nog gemaakt moeten worden.
Dat is een andere manier van werken, maar geen mindere. Eerder het omgekeerde.
Ik gebruik Claude Design momenteel in twee lopende projecten. Een middelgrote reisorganisatie waarvoor ik een samenhangende visuele basis aan het opbouwen ben vanuit jaren aan losse ontwerpen. En een dienstverlener in security management waarvoor ik ontwerprichtingen uitwerk en verfijn. In beide gevallen helpt de tool me sneller te leveren zonder in te leveren op kwaliteit of oordeel.
Ik doe nog geen uitspraken over wat de tool kan in de fase daarna, het daadwerkelijk bouwen van interfaces. Daar heb ik nog te weinig ervaring mee om er verantwoord iets over te zeggen.
Wat ik wel weet: dit is geen hype die overwaait. De vraag is niet óf AI het ontwerpvak gaat veranderen, maar hoe snel en in welke mate. En wie er dan nog relevant is.
Dan praten we daarover. Geen pitch, gewoon een gesprek.